โปรแกรมตามสั่ง สคริปต์ร้อนๆพร้อมเสิร์ฟ

       เที่ยงวันนี้ไม่รู้จะกินไรดีนะ?? นั่งคิดไปจิ้มเว็บนั้นทีเว็บนี้ทีกว่าจะรู้ตัวก็เกือบเที่ยงครับ แย่เลยแล้วจะกินไรดีล่ะเนี่ย +_+ แต่ที่แย่กว่านั้นเห็นจะเป็น Short note หรือแถวบ้านผมเรียกกันว่า "จดหมายน้อย" ที่ผมจดไว้อย่างไม่ได้ใส่ใจ ที่ยังกองอยู่บนโต๊ะนั้นก็หมายความว่ามีรายการที่ต้องแก้ไขส่งเข้ามาให้ปวดหัวแล้วในเช้าอันสดใสนี้

       ถ้าเปรียบกับคอมพิวเตอร์ผมคงเป็นคอมพิวเตอร์รุ่น Pentium 4 ครับ ฟังดูเท่ห์สุดๆ ในยุคสมัยหนึ่ง และก็ยังติดหูมาถึงทุกวันนี้ ถึงแม้ว่าหลังๆจะเจอซอร์ฟแวร์สเปกสูงๆ เข้าไปทำให้เกิดอาการอืดๆ ไปบ้าง แต่ความสามารถที่มีก็ไม่ได้ลดน้อยถอยลงไปแต่อย่างใด

       ผมเป็นคนที่ทำงานค่อนข้างจะช้ามาตั้งแต่สมัยเรียนครับ ทำสอสอบก็ออกหลังเพื่อน ทำแล็บก็เสร็จกลุ่มสุดท้าย เพราะมัวแต่ตรวจงานซ้ำไปซ้ำมา บางทีก็เหมือนจะเกินความจำเป็นด้วยซ้ำ เพราะยึดคติ "ช้าแต่ชัวร์" ทุกวันนี้ก็เลยยังไปไม่ถึงไหน คนอื่นเขียนโค๊ดวันเดียวเสร็จ ในงานเดียวกันผมจะใช้เวลาเป็นสองเท่า ไม่รู้คิดอะไรอยู่จนหลายๆคนคงจะคิดว่าผมอู้งานแบบเนียนๆ รึเปล่า

       แต่ความจริงแล้วที่ทำงานไม่มีคนทดสอบโปรแกรมน่ะครับเลยต้องเทสเอง บางทีก็วางบั๊กตัวเองให้ได้อัพอายกันไป ดันลืมปิดข้อความทดสอบเล่นเอายูสเซอร์งงกันเป็นแถวๆ ว่าข้อความบ้าบออะไร โทรมาจนสายแทบไหม้ อยากจะให้มีขอผิดพลาดน้อยที่สุด แต่ก็พลาดอยู่บ่อยๆ น่าขายหน้าชะมัด >_<

      แก้งานแรกไม่ทันจะเสร็จ ก็มีงานใหม่เข้ามาปรับแบบฟอร์มนั้นแบบฟอร์มนี้ให้หน่อย อีกคนก็ขอให้แก้ข้อมูลที่บันทึกผิดให้ที เพราะยังไม่มีหน้าย้อนสถานะ นี่ถ้าเป็นร้านอาหารผมคงจะเป็นพ่อครัว ที่รับออเดอร์ไม่หยุดหย่อน หรืออาจจะเป็นเด็กเสิร์ฟที่วิ่งรับออเดอร์จนหัวหมุน หวังว่าสักวันหนึ่งจะเลื่อนขั้นไปเป็นพ่อครัว และเก่งจนพอที่จะเปิดร้านของตัวเอง และกลายเป็นเจ้าของร้าน ที่บริหารอยู่เบื้องหลังไม่ต้องรับคอยรับหน้าลูกค้า ที่หลากหลายอารมณ์หลากหลายสไตล์


     จากพนักงานเสิร์ฟที่คอยรับออเดอร์ วันหนึ่งจะกลายเป็นเจ้าของร้านได้มั้ยนะ >O<