บันทึกไม่ลับ ฉบับโปรแกรมเมอร์

ข้อมูลจากเพจ : Hacking & Security Book

ระหว่างพักครึ่งรอเกมควอเตอร์ที่ 3 ระหว่าง PEA กับ MDG ผมลองหาอะไรอ่านเล่นๆ คำว่า "Infoprenuer" ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว Programmer อย่างเราน่าจะเข้าทางแฮะ แน่นอน ว่าเป็นเพียงความใฝ่ฝันเล็กๆในใจไม่ได้มีความหมาย(ในสายตาคนอื่น) และผมก็ไม่ใช่คนที่ประสบความสำเร็จอะไร แต่อย่างน้อยที่สุด ผมก็ได้ชื่อว่าเป็นโปรแกรมเมอร์คนหนึ่ง คงจะพอทำอะไรได้บ้างแหละ อย่างน้อยๆ ก็เริ่มจากการทำวิดีโอสอนเขียนโปรแกรม  PHP เพื่อรวบรวมประสบการณ์ไปเรื่อยๆ อีกไม่นานคงจะเข้าใจและทำได้กับเขาบ้าง ความขยันเท่านั้นที่จะพาเราไปยังจุดหมาย

พักหลังๆเริ่มมีความรู้สึกหนึ่งที่มันรุนแรงขึ้นเรื่อย แต่แล้วอารมณ์ที่พลุ่งพล่านนั้นก็ต้องมาสะดุดเมื่อเจอภาพที่แชร์ในเฟซบุ๊ก ข้อความว่า "ทำยังไงถึงจะมีแรงใจในการทำงานมากขึ้น" "มีหนี้สิ รับรองได้ผลชัวร์" ผมนี้อึ้งไปเลย เพราะเป็นจริงดังข้อความในภาพครับ มันเป็นความขัดแย้งภายในใจของการเดินทางสายไอทีของตัวผมเอง ด้วยงานที่ต้องทำมันไม่ชัดเจน ความวุ่นวาย ปัญหาความร้อยแปดพันเก้าที่ไม่กล้าเผชิญมัน และอีกอย่างตัวผมเป็นคนที่ชอบอ่าน ชอบเรียนรู้ อยู่ตลอดเวลา แต่พอให้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน กลับไม่เคยทำได้เลยสักอย่าง สิ่งที่ผมแน่ใจในปัญหานี้คือ ความเกียจคร้านของผมนั่นเอง แต่ก็ยังไม่วายที่จะโยนความผิดไปให้กับสิ่งรอบตัว ทั้งการงาน เวลา แม้กระทั่งสถานที่ สมัยเรียนตัวผมเชื่อมั่นเสมอมาว่า "ไม่ว่าเรียนที่ไหน ถ้าใจเรารักที่จะเรียนรู้ เราก็เก่งได้" แต่ทุกวันนี้ผมกลับคิดอยู่ตลอดเวลาว่า "ถ้าได้ทำงานในบริษัทซอฟต์แวร์ขนาดใหญ่ ผมคงไปได้ไกลกว่านี้" มันมีหลักฐาน และพยานบุคคลที่บ่งชี้ชัดว่ามันเป็นเช่นนั้นจริงๆ แต่ผมได้วางแนวทางของตนเองไว้แล้ว แนวทางที่ยังไม่...

พอดีว่าอยากลองค้นราคากีตาร์เบสสักตัว แล้วก็ไปเจอรูปสวยๆก็เลยเก็บไว้มาโพสต์ลงในเฟซบุ๊กส่วนตัว ไม่น่าเชื่อครับ facebook ค้นหาร้านค้าให้จากรูปภาพได้เลย ก่อนหน้านี้ผมก็พอจะรู้จักบริการค้นหาด้วยรูปภาพของ Google อยู่บ้าง แต่ก็ไม่ค่อยได้ใช้บริการเท่าไหร่นัก (เพราะไม่รู้จะค้นหาอะไร นานๆก็จะค้นหาเน็ตไอดอลที ^^;) แต่ดูจากรูปสิครับ ร้านค้าที่ลงโฆษณากับทาง facebook ไว้จะขึ้นมาแสดงให้ทันที เพิ่งรู้ว่าเดี๋ยวนี้เทคโนโลยีไปไกลแล้ว ผมนี้ วิ่งตามไม่ทันเลยทีเดียว

วิธีการตั้งค่านี้จะกำหนดให้ผู้ที่ไม่ใช่เพื่อน เห็นเพียงรายชื่อเพื่อนที่มีเหมือนกันเท่านั้น แต่จะไม่เห็นเพื่อนทั้งหมดใน facebook ของเรา 1) ให้เข้าไปที่เมนู "เพื่อน" จะแสดงรายชื่อเพื่อนทั้งหมด และที่ด้านขวาจะมีรูปดินสอ ให้แก้ไขความเป็นส่วนตัว 2) กำหนดสิทธิ์การเข้าถึงข้อมูลที่ลูกศรด้านขวา เพื่อจำกัดกลุ่มคนที่สามารถเห็นรายชื่อเพื่อนของเราได้ เพียงเท่านี้ ก็ป้องกันความเป็นส่วนตัวของรายชื่อเพือนใน facebook ได้แล้วครับ ^^

หลักในการทำธุรกิจของเจ้าสัวท่านหนึ่งกล่าวไว้ว่าต้องบริหารงานแบบ "เร็ว ช้า หนัก เบา" ในการเขียนโปรแกรมและแก้บั๊ก ก็มักจะเจอสถานะอยู่ 4 อย่างด้วยกันคือ 1 เรื่องจำเป็น เร่งด่วน 2 เรื่องจำเป็น แต่ไม่เร่งด่วน 3 ไม่จำเป็น แต่เร่งด่วน 4 ไม่จำเป็น และไม่เร่งด่วน ถ้าบริหารจัดการมันได้ ความสำเร็จก็อยู่ไม่ไกล แต่หลายๆครั้งเรามักจะเลือกทำในสิ่งที่ตัวเองเห็นว่าจำเป็น ทั้งที่มีเรื่องด่วนรออยู่

หลายคนมักจะสงสัยว่าทำไมผมชอบโพสต์เรื่องราวต่างๆบนเฟซบุ๊กของเพื่อน ทั้งที่บางทีก็คุยกันไปเลยก็ได้ไม่ต้องเสียเวลาพิมพ์ ไม่ต้องให้คนอื่นได้เห็นหรอก สำหรับเรื่องที่ไม่ควรให้คนอื่นรู้ ผมก็ไม่พิมพ์ครับแต่เรื่องที่พิมพ์ที่โพสต์เป็นเรื่องที่อยากสื่อให้คนอื่นได้อ่านด้วยบ้างก็เท่านั้นเอง ส่วนเรื่องที่ทำไมไม่พูดจะได้สื่อสารกันซึ่งๆหน้า ผมอยากบอกว่าการพูด กับการเขียน เป็นการสื่อสารที่ให้ผลลัพธ์ต่างกัน เวลามีคนพูดอะไรให้ผมฟัง ผมจะคิดตามคนพูด แต่เวลาที่ผมได้อ่านผมจะ คิดตามสิ่งที่ผมเข้าใจ เรื่องที่จะเข้าใจถูกหรือผิดไม่ใช่ประเด็น แต่สำคัญตรงที่เราได้คิดเอง ได้จินตนาการเองได้มีสมาธิในการคิดแย้งกับข้อความที่อ่าน มันก็เหมือนกับการประมวลผลของโค๊ด JavaScript และ PHP ที่ทำงานกันคนละที่ภาษาหนึ่งอยู่ฝั่งเครื่องผู้ใช้ อีกภาษาหนึ่งอยู่ฝั่งเครื่องผู้ให้บริการ Server จะใช้ทรัพยากรต่างกัน และบางเรื่องก็มีสิ่งที่ต้องให้คิดมากกว่านั้น เช่นเรื่องของวันที่ เวลาของเครื่องเรากับเซิร์ฟเวอร์ย่อมไม่ตรงกันอยู่แล้ว ยิ่งเซิร์ฟเวอร์อยู่ต่างประเทศ หรือต่อให้ปรับเวลาชดเชยให้ตรงกัน แต่ถึงกระนั้นก็อาจจะคลาดเคลื่อนใน...

นั่งแก้โค๊ดจนแก่ไปอีกปี -O- วันนี้อยู่ดีๆก็มีแววว่าจะได้กลายไปเป็นแอดมินนั่งเฝ้าโปรแกรมคนอื่นแทน รู้สึกรับมือไม่ถูกแฮะ หรือบางทีอาจมีเซอร์ไพร์กว่านั้น "บริษัทมีทีมซัพพอร์ตที่พร้อมตอบปัญหา 24 ชั่วโมงโดยท่านไม่ต้องกลัวว่าโปรแกรมมีปัญหาแล้วจะไม่มีใครให้คำตอบท่าน" และแล้วทุกคนก็จะสงสัยว่า "แล้วโปรแกรมเมอร์คนเก่าล่ะจะทำยังไง???" "ก็เลิกเป็นโปรแกรมเมอร์ที่เขียนโปรแกรมไปก็มีแต่เออเร่อ ไปเป็นนักวิชาการคอมพิวเตอร์ตัวเต็มวัยซะทีไงล่ะฟะ .\ /." #ตลกเจ็บ #ขำๆก่อนนอน

E = I*R I  = E/R R = E/I จากสูตรด้านบนหลายท่านคงจะรู้จักกันดี หลังจากที่ปล่อยบล็อกเขียนโปรแกรมที่เว้นช่วงไปนาน เลยคิดขึ้นได้ว่า อยากจะลองเขียนโปรแกรมคำนวณตามสูตรต่างๆ ที่เคยเรียนมา เพื่อจะมีใครสนใจ หรือนำไปใช้ประโยชน์ได้บ้าง จากเมื่อก่อนไม่อยากทำการบ้านแคลคูลัสจนถึงขนาด จะเขียนโปรแกรมคำนวณอัตโนมัติ แต่ด้วยตอนนั้นยังเขียนโปรแกรมไม่เก่งจึงเว้นไป ตอนนี้เลยอยากจะลองกลับไปทำตามแนวคิดในสมัยนั้น แต่กลับพบปัญหาว่า ลืมสูตรไปหมดแล้ว!! ฺ คิดว่าคงจะต้องค่อยๆเรียนรู้กันไป เพื่อทำสิ่งที่ตนเองชื่นชอบอย่างใจเสียที

ทำงานมาก็สี่ปีแล้วยังไม่มีแฟ้มสะสมผลงานของตัวเองเลย ถ้าจะให้ไปแข่งกับใครเขาผมคงสู้ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ยิ่งถ้าเป็นเมืองใหญ่ก็คงจะตกกระป๋องไปตามระเบียบ ย้อน กลับไปเมื่อตอนจบมาใหม่แอบหวั่นใจ ไม่รู้จะไปเป็นช่างซ่อมคอมพิวเตอร์ที่ไหนได้บ้าง เพราะงานหายากเหลือเกินและไม่อยากจากบ้านเกิด ไม่อยากเอาชะตาชีวิตน้อยๆไปฝากไว้กับเมืองใหญ่ ส่วนตัวแล้วให้ความสนใจกับ PHP เป็นพิเศษแล้วก็พอที่จะเดินบนสายทางนี้ได้บ้าง "น้องรู้จัก jQuery มั้ย" คำถามแรกที่ทำให้ผมสูญเสียความมั่นใจไปเลยทีเดียว "น้องลองไปศึกษาดูนะ อาทิตย์หน้ามาสมัครใหม่" ผม ไม่กลับไปที่นั่นอีกเลย คำถามมันวนเวียนอยู่ในหัวตลอด ผมค้นหาทั้งในอินเตอร์เน็ต และซื้อหนังสือมาอ่านจนสามารถเรียกความมั่นใจกลับคืนมาได้อีกนิดนึง แล้วบริษัทรถยนต์ก็เปิดรับ PHP Programmer ตอนแรกในใจก็คิดว่าคงจะแค่รับไว้ดูแลเว็บไซต์ แต่มันต่างจากที่ผมคิดอย่างมาก วันสอบสัมภาษณ์ ได้ทำทั้งข้อเขียน และเขียนโปรแกรมตามโจทย์บนกระดาษ A4 แหม่เปิดหนังสือพลิกจนกระดาษแทบฉีก ไม่พอตอนให้นำเสนอผลงานที่สะสมมาก็มีแต่โปรเจ็กต์ที่ทำค้างไว้ เอามารันบน PHP5.2 เออเร่อกระจ...

พอได้อ่านบทความเกี่ยวกับ PHP เวอร์ชั่นใหม่ (v.5.4+) แล้วรู้สึกว่าตัวเองห่างไกลคำว่า Developer อยู่โขเลยทีเดียว เพิ่งจะรู้ว่าคนอื่นเขามอง PHP ในแง่ลบมาโดยตลอด จนในที่สุด PHP ก็ต้องพาตัวเองให้ขึ้นสูงอย่างภาษาอื่นๆ เขา... แต่เราเองกลับยังคงชอบที่จะอยู่ที่เดิม อยู่ในกะลาที่แสนจะอบอุ่น (v.5.3-) เพราะมันรู้สึกปลอดภัยอยู่ลึกๆ ต่อไปนี้คำว่าเขียน PHP ง่ายนิดเดียว ยังจะใช้ได้อีกไหม? เมื่อเขาบอกว่า  PHP จาก 'ลูกทุ่ง' สู่ 'วิศวกรรม'

"การเขียนโปรแกรมไม่ยากอย่างที่คิด" อันตัวกระผมเองคิดแบบนี้มาโดยตลอด เพราะไม่ว่าอะไรถ้าเราตั้งใจทำ เราก็จะทำได้ (ไม่คิดเรื่องของคุณภาพงานนะครับ) เพียงแต่หนทางสู่ความสำเร็จมันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด ปัจจุบันการเข้าถึงข้อมูลอะไรสักอย่างเป็นเรื่องที่ง่ายมากๆ สังคมออนไลน์เป็นแหล่งความรู้อีกทางที่สามารถนำทางเราไปสู่ความรู้ใหม่ๆได้อย่างดี กลุ่มต่างๆในเฟสบุ๊คมีการแลกเปลี่ยนและพูดคุยถึงเทคนิคและเทคโนโลยีใหม่ๆ จนเราตามแทบไม่ทัน เห็นเขาใช้เทคนิคนั่นโน่นนี่ก็อยากจะลองศึกษาดูบ้าง แต่ขอบอกว่ายากสุดๆ T_T เลยมานั่งคิดว่า ถ้าวันนั้น วันที่กระผมเริ่มเรียนเขียนโปรแกรมเจอวิชาหนักๆ แบบนี้จะไปไหวไหม เลยคิดขึ้นมาได้ว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้นักศึกษาไม่ชอบเขียนโปรแกรม บางที่บางแห่งสอนเขียนโปรแกรมพื้นฐานโดยไม่มีการต่อยอดสู่การนำไปใช้จริง นักศึกษาก็มีความรู้ไม่เพียงพอ บางท่านก็สอนอย่างหนัก เอาความรู้ระดับเทพมาสอนนักศึกษา กลายเป็นแรงกดดันทำให้นักศึกษาไม่อยากเรียนเขียนโปรแกรม มาวันนี้ นั่งคิดนอนคิด อืม....ดีแล้วล่ะที่เรามีความรู้แค่นี้ เดินได้แค่นี้ วิ่งได้แค่นี้ เพราะอย่างน้อยเราเองก็ยั...

     การมองข้ามสิ่งเล็กน้อย ถือเป็นช่องโหว่ที่ไม่เล็กน้อยอย่างที่คิด หลายครั้งทำให้พลาดในบางสิ่งที่เป็นพื้นฐานที่สำคัญสำหรับขั้นต่อไป แม้จะสามารถเรียนเขียนโปรแกรมได้อย่างรวดเร็ว แต่โปรแกรมที่เขียนขึ้น กลับเป็นเหมือนการนำผ้าหลายๆ ชิ้นมาตัดเป็นชุดเดียว ทำให้กลายเป็นเสื้อหลากสี

โปรแกรมเมอร์กิ๊กก๊อก คืออะไร เอ่อ....บรรยายไม่ถูก แฮะ ^___^" คนเรามักจะบรรยายบุคลิกตัวเองไม่ค่อยถูกครับ ทุกวันผมเขียนโปรแกรมไปเรื่อยๆ ๆ ๆ ตามคำสั่งเจ้านาย แต่ยังไม่ม่โปรแกรมเป็นหน้าเป็นตาให้กับตัวเองสักชิ้น ฟังๆ ไปเหมือนว่าจะเป็นโปรแกรมเมอร์ที่ไร้ซึ่งความสามารถ ซึ่งจะมองแบบนั้นก็คงไม่ผิด

แบไต๋ไฮเทค: Special Report - วิกฤตการณ์โปรแกรมเมอร์ไทย  หลังจากที่ผมได้รับชมวิดีโอตัวนี้แล้ว รู้สึกว่าอาชีพโปรแกรมเมอร์เสมือนเป็นกรรมกรไอทีจริงๆ ต่างกันเพียงทำงานหามรุ่งหามค่ำ แทนที่จะแบกหามกระสอบข้าวสาร หรือออกแรงจนเหงื่อไหลไคลย้อย

"There was a problem sending the command to the program" คำเตือนนี้ปรากฏขึ้นขณะที่ชายผู้หนึ่งได้กดนิ้วคลิกที่เมาส์อย่างเร็ว 2 ครั้งที่ไอคอนไฟล์เอกสาร excel หรือโปรแกรมตารางงานที่ทำไว้หลายวันก่อน เขานั่งนิ่งเหงื่อซึมเล็กน้อยที่ไรผม สายตาจดจ่ออยู่ที่หน้าจอกับประโยคที่ปรากฏในจอ LCD ขนาด 21 นิ้ว แววตาที่เต็มไปด้วยคำถามกวาดมายังชายหนุ่มอีกคนที่นั่งอยู่ตรงมุมห้อง ที่กำลังเคาะแป้นคีย์บอร์ดอย่างเมามัน แล้วเอ่ยขึ้นว่า "น้องโปรแกรมมันเป็นอะไรเนี่ย เปิดไฟล์ไหนก็ไม่ได้เลย" ชายหนุ่มหันมาทางต้นเสียง ใบหน้านิ่ง หัวคิ้วเกือบชนกัน ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหาเจ้าของเสียงนั้น "น้องลองดูเลย เปิดไม่ได้ซักกะไฟล์" คลิกๆๆๆ คลิกๆๆ ไม่ได้จริงแฮะ!! "พี่ครับ พี่เปิดแบบอื่นไปก่อนนะครับ เวลาดับเบิ้ลคลิกแล้วเปิดไม่ได้ พี่ก็ลากไฟล์เข้ามาวางในโปรแกรมแทน" ดูเหมือนการใช้งานแบบนี้จะขัดใจพี่เขานิดๆ "หรือเปิดอีกวิธีก็คือ คลิกที่ Open แล้วเปิดไฟล์จากหน้าต่างที่เปิดขึ้นมานะครับ" ผ่านไป สองสัปดาห์... "น้อง พี่ไม่ไหวจะเคลียร์ละ มันทำให้พี่ทำงานช้า...

เป็นเรื่องที่ค้างคามาหลายสัปดาห์แล้วครับ กับปัญหาคอมพิวเตอร์ดับแบบไม่ได้ตั้งใจสั่งปิดเครื่อง เพราะพื้นที่มีจำนวนจำกัด และโต๊ะที่ใช้วางคอมพิวเตอร์เป็นโต๊ะสำนักงานไม่ใช่โต๊ะสำหรับคอมพิวเตอร์โดยเฉพาะ ดังนั้นตำแหน่งที่วางเครื่องคอมฯ จึงเป็นจุดที่แฟ้มเอกสาร หรือหัวเข่าจะไปชนปุ่มเปิด-ปิด อยู่บ่อยครั้ง พยายามค้นหาทั้งคำว่า "ตั้งค่าปุ่มเปิดปิดเครื่องคอมพิวเตอร์"  แล้วปัญหาการเผลอไปโดนปุ่มเปิด-ปิดเครื่องบ่อยก็จะหายไป ^___^

ทุกวันนี้มีโปรแกรมสำหรับตรวจสอบสเปกเครื่องคอมพิวเตอร์อยู่หลายตัวด้วยกัน ที่คุ้นตากันดี เช่น CPU-Z , Everest และอื่นๆอีกที่ไม่ค่อยรู้จักเท่าไหร่ แต่ปัญหาอยู่ที่ ไม่รู้จะตรวจสอบการ์ดเน็ตเวิร์กยังไง เปิดดูทีไร speed ก็อยู่ที่ 100MBs ก็มีคนแนะนำว่าถ้าจะตรวจสเปกง่ายๆ ก็หาสวิตช์ฮับที่ความเร็วเป็น 1000MB มาต่อถ้าการ์ดเน็ตเวิร์กเรา เวลาเราคลิกดู Properties มันก็จะขึ้นมาให้ ว่าเป็น 1000MB ถึงว่าล่ะ สวิตช์ฮับที่ใช้อยู่ตอนนี้มันความเร็วแค่ 100MB เองสปีดถึงเห็นได้แค่นี้ ครั้นจะให้ซื้อตัวใหม่ที่ความเร็วระดับกิกกะบิตมาใช้ ก็คงต้องใช้เวลา และเสียงบประมาณอีกตามเคย ก็ใช้วิธีต่อพ่วงกับเครื่องที่มีการ์ดแลน 1GB มาต่อเครื่องทดสอบก็ได้ครับ ประหยัดงบดี แต่ถ้าจะให้ดี คงต้องเปลี่ยนสวิตช์ฮับไปเลยดีกว่า จะได้ใช้ความเร็วได้เต็มที่ กับอุปกรณ์ที่พัฒนาไปไกลแล้ว

ช่วงนี้ใครๆ ก็ได้เครื่องใหม่ใช้กัน ผมล่ะแอบอิจฉาอยู่ในใจนิดๆ ว่าเมื่อไหร่จะได้เปลี่ยนก่ะเขาบ้างซะที "น้องเที่ยงนี้เปลี่ยนเครื่องให้พี่ด้วยนะ พี่ไปกินข้าวก่อนบ่ายนี้จะได้ลองใช้เครื่องใหม่ ^^" >__< "เอ่อ...พี่ครับเที่ยงแล้วผมก็ต้องทานข้าวเหมือนกันนะครับ" ^___^ "อ่าวเหรอ วันๆ ก็เห็นชงแต่กาแฟพี่ก็นึกว่าเราไม่กินข้าวเติมกาแฟอย่าวเดียว" - -" "ไม่ต้องห่วง เสร็จเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น พี่จะแวะไปทำธุระที่อื่นอยู่ยังไม่เข้าออฟฟิศนะ จัดการได้ตามสบาย" ก็ตามนั้นครับ หลังมื้อเที่ยงผมก็จัดการถอดสายระโยงระยางที่ต่อกับเครื่องคอมพิวเตอร์ตัวเก่าออก แล้วจัดการสลับเครื่องใหม่มาแทนที่ แล้วก็จัดการแบ็กอัพข้อมูลเครื่องเก่าไว้ใน External Hardisk ขนาด 1TB ตัวใหม่ที่เพิ่งเบิกออกมาไม่กี่วันนี้เอง แล้วหลังจากนั้นพี่แกก็เข้ามาทำงานตามปกติ ตุ่งตุ้ง!! มีข้อความเด้งขึ้นที่หน้าจอ แล้วพี่เขาทำงานต่อไม่ได้ งานเข้าล่ะทีนี้ ไฟล์ Excel ที่ใช้ประจำดันมามีปัญหากับซอร์ฟแวร์เวอร์ชั่นใหม่กว่า พี่เขาบอกว่าปกติคลิก OK แล้วมันก็จะประมวลผลให้เรียบร้อย แต่เ...

       วันนี้มีเวลานั่งซดคาปูชิโน่เย็นแก้วใหญ่หลังมื้อเที่ยงในร้านแกแฟใกล้สำนักงาน ก็นั่งคิดอะไรไปเพลินๆ แล้วก็มีความคิดแว๊บเข้ามาในหัว ก็เกิดการเปรียบเทียบระหว่างมนุษย์เดินดินกินข้าวแกงอย่างผมกับเจ้าเครื่องคอมพิวเตอร์หัวไบรท์ตั้งแต่เกิดว่าเหมือนกันตรงไหน     คิดๆ ดูแล้วคอมพิวเตอร์คงจะสร้างเลียนมนุษย์เรานั่นเอง เป็นการเลียนแบบในเรื่องระบบความคิด และระบบอัตโนมัติ      เหมือนกันอย่างไร เรื่องความเร็วครับ คอมพิวเตอร์คิดคำนวณอย่างรวดเร็ว คนก็คิดเร็ว ปากเร็ว มือเท้าเร็ว ยิ่งเวลาหงุดหงิดๆ ละก็นะ      เรื่องความจำ คอมพิวเตอร์จะเก็บข้อมูลอย่างถาวรไว้ที่ ฮาร์ดดิสก์ และพักข้อมูลชั่วคราวไว้ที่แรมเพื่อสะดวกต่อการเรียกใช้      คนเราเก็บข้อมูลไว้ที่สมอง เรื่องบางเรื่องก็เก็บไว้อย่างถาวรลบยังไงก็ลบไม่ออก ลืมยังไงก็ลืมไม่ลง แต่กับบางเรื่อง พยายามจดจำไว้อย่างดี พอถึงเวลาต้องใช้กับนึกไม่ออกซะงั้น เป็นอะไรที่ซับซ้อนครับ บางทีเผลอเดินสะดุด ก็ลืมซะแล้ว      เวลาที่สมองปลอดโป...