บันทึกไม่ลับ ฉบับโปรแกรมเมอร์

แสงสาดส่อง สีทอง ต้องใบหญ้า บอกเวลา ล่วงมา ซึ่งยามสาย  มาทำงาน วันหยุด สุดเดียวดาย  มองรอบกาย มีเพียงเหงา เหงาสุดทรวง         การเป็นโปรแกรมเมอร์เล็กๆที่ทำงานประจำมีงานให้ทำเรื่อยบางครั้งก็ทำให้เกิดความน่าเบื่ออย่างมากมาย ไหนจะต้องทำเอกสาร ไหนจะต้องคอยเปลี่ยนแปลงโปรแกรมตามความต้องการ แล้วก็ยังจะต้องเข้าเวรในวันหยุดอีก มันเป็นหน้าที่ที่ต้องทำใจยอมรับ เพราะเราไม่สามารถพัฒนาตัวเองไปสู่ระดับที่สูงกว่านี้ได้นั่นเอง

    หลายครั้งที่ผมเผลอตัวกด Super + M (หรือที่เรานิยมเรียกว่า Window Logo + M เพื่อเก็บหน้าต่างโปรแกรมทั้งหมดลงไปที่ Taskbar หรือ Minimize All นั่นเอง) แต่ปรากฏว่ามันไม่พับเก็บโปรแกรมต่างๆ แต่ดันเปิดตัวช่วยค้นหามาให้แทน      ใช้อยู่หลายวันจนจะครบเดือน ก็ยังไม่รู้จะค้นหาวิธีใช้อย่างไรดี ได้แต่กด Alt + Tab เพื่อเลื่อนไปยังคำสั่ง Show Desktop เพื่อพับหน้าต่างโปรแกรมต่างๆไปทั้งหมด      และแล้วในที่สุดก็ได้คีย์ลัดจนได้ เพราะผมอัพเกรดเวอร์ชั่นแล้วการตัดต่อวิดีโอมีปัญหา เลยตัดสินใจติดตั้งระบบปฏิบัติการใหม่ไปเลย จะได้ไม่มีปัญหาจุกจิกกวนใจในภายหลัง ใช้เวลาติดตั้งนานพอสมควร เพราะผมเลือกที่จะดาวน์โหลดโปรแกรมเสริมต่างๆสำหรับดูหนังฟังเพลงไปด้วยในตัว เลยต้องขึ้นอยู่กับความเร็วอินเตอร์เน็ต และแล้วช่วงเวลาล็อกอินเข้าระบบก็มาถึง เมื่อเปิดเข้ามาที่หน้า Desktop จะมีกล่องข้อความแสดงคีย์ลัดไว้เต็มเลยครับ กวาดสายตาอ่านภาษาอังกฤษอยู่นาน กว่าจะเจอสิ่งที่ตามหา ก็ตามในภาพเลยครับ ถ้าจะเก็บหน้าต่างโปรแกรมที่เปิดไว้ทั้งหมดให้กด Ctrl + Super + ...

หลังจากที่ได้กลับไปเที่ยวบ้านภรรยาในช่วงสุดสัปดาห์อย่างต่อเนื่อง ผมบอกได้เลยว่าผมหลงเสน่ห์ทุ่งนาเข้าให้อย่างจัง บ้านผมเองก็จำได้ลางๆว่าสมัยเด็กเคยมีที่นาเหมือนกัน แต่มันนานมาแล้วปัจจุบันเจ้าของที่ซื้อไว้จะเป็นคนเดิมอยู่หรือไม่ก็ไม่ทราบได้ จากที่เฝ้ามองรวงข้าวงอกงามตามกาลเวลา สิ่งหนึ่งที่ผุดขึ้นมาในห้วงคิดก็คือ "ระหว่างที่เราทำงานทุกวัน 1 ปีมีรายได้หลักแสน กับการทำนาที่ได้ไม่กี่หมื่น" แบบไหนผลตอบแทนสูงกว่ากัน ทำงาน จันทร์-ศุกร์ ใน 1 ปี  จะใช้เวลาทั้งหมดเป็น 12 เดือน ทำนา ทำสวน + รับจ๊อบ  ใน 1 ปีทำนา 2 รอบ จะใช้เวลาเต็มๆรวมทั้งหมด 2-3 เดือน งานประจำรายได้ 200,000 ต่อปี ทำนา 5 ไร่ + รับจ๊อบ  50,000 + ???  ต่อปี พอสังเกตดีๆแล้ว ทำนาไม่ได้มีรายได้น้อยกว่ากันเลย ดูจากระยะเวลาที่ต้องลงแรงครับ จะเหนื่อยเฉพาะช่วงที่ปลูกและเก็บเกี่ยว ส่วนระยะเวลาระหว่างนั้นแค่ดูแลเป็นครั้งคราว ถ้าคิดระยะเวลาเป็นรายได้ 3 เดือนได้ 50,000 ถ้า *4 เพื่อให้เป็น 12 เดือน ก็จะได้เท่ากับ 200,000 เหมือนกัน - สบายใจ - มีเวลาอยู่กับครอบครัว - ไม่ต้องทนเหนื่อยเพื่อใคร - ไม่ต้องเครียดกั...

"น้องโปรแกรมเมอร์ครับ พี่รบกวนแสดงผลลัพธ์ให้ทีเหอะ นี่จะให้พี่นั่งกดเครื่องคิดเลขแล้วพิมพ์ดีดใส่เองหรือไงจ๊ะ" เสียงพี่แกดังแผ่วอยู่ข้างๆหู แม้ว่าเวลาผ่านไปหลายนาทีแล้วแต่เสียงนั้นยังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท เป็นความผิดผมเอง พอดีวันนี้มีหน้ารายงานรูปแบบใหม่ที่จะต้องนำเสนอผู้บริหาร แต่ในโปรแกรมยังไม่มีเมนูไหนให้รายงานที่ผลลัพธ์ตรงกับที่ต้องการได้ กระผมเลยต้องด้นสดทำออกมาเป็นรายงานคร่าวๆก่อน แต่ดันลืม บรรทัด SUMMARY  ไปได้นี่สิ ผมพยายามดำน้ำอยู่นานก็ไม่ได้สักที เพราะจำได้คร่าวๆว่าคราวก่อนเคยเข้าเมนูนั้น และเมนูนี้ แล้วก็จิ้มๆๆๆ ที่ปุ่มนี่ แต่เอ้า...คราวนี้ไม่ได้แฮะ ท่าไม้ตายเลยครับ Google.Com ค้นไปเลยแล้วเลือกรายการที่มาจากเว็บไซต์ StackOverflow.Com ก็ได้สิ่งที่ต้องการในบัดดล "crystal report suppress not last page" นี่ถ้าไม่มีอินเตอร์เน็ตนี่ผมแย่แน่ๆงานนี้ ^^;

"เมื่อเขาต้องแก้โค๊ดระบบคุมสต๊อควัสดุคงเหลือ แต่ด้วยความมั่นใจจริงเขียนต่อแบบไม่มีการวางแผนทำโฟลว์ชาร์ตก่อนใดๆ สุดท้ายเงื่อนไขหลุดกระจาย ตกม้าตายตอนจบ" ขณะที่กำลังเขียนโค๊ดตามรายการที่ต้องแก้ไขเพิ่มเติมในส่วนต่างๆอยู่นั้น เสียงหัวหน้าก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังเล่นเอาขวัญกระเจิง "ทำไมเรียกรายงานวัสดุคงเหลือไม่ตรงกันสักทีเนี่ย ทำหลายรอบแล้วนะ ตัดยังไงก็ไม่ลดสักที ไม่พอยังไปโผล่ในบรรทัดใหม่แล้วยอดติดลบอีก เพี้ยนแล้วๆไม่มียอดใครจะไปเบิกได้" ผมเดินไปหาที่โต๊ะทำงานของหัวหน้า พยายามหาคำอธิบายเกี่ยวกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า เนื่องจากการตัดสต๊อกผมจะใช้ราคาอ้างอิงไม่ได้ใช้เฉพาะรหัสสินค้า เพราะว่าเป็นระบบที่เรียกใช้ชั่วคราว ไม่มีหลักการ FIFO หรืออะไรใดๆทั้งสิ้น เหลือราคาไหน ตัดที่ราคานั้น "พี่ว่าน้องต้องปรับระบบครั้งใหญ่แล้วนะ เวลาเบิกจ่ายวัสดุก็ยาก ราคาโผล่มาให้เลือกเยอะแยะ ไม่รู้จะตัดราคาไหนก่อนราคาไหนหลัง" ผมได้แต่ตอบรับคำไปพลางคิดไปว่าเป็นเพราะอะไร และในไม่กี่วินาทีต่อมาก็คิดขึ้นได้ ไอ้การตัดสต๊อกนี่ยอมรับเลยครับว่ายังไม่เป็นสากลเท่าไหร่ แต่นั่นก็เป็นว...

กระดาษแผ่นขนาดใหญ่โทนสีน้ำตาลอ่อนถึงอ่อนมากๆ ผมไม่รู้หรอกนะว่าชื่อเรียกอะไร แต่มันคือก้าวแรกของตัวอ่อนโปรแกรมเมอร์จนเป็นผมในทุกวันนี้ ไม่ว่าจะเป็นฐานข้อมูล หรืออัลกอริทึมที่จะใช้ แค่เขียนใส่มันเข้าไปให้เต็ม ก็จะมองภาพออกว่าโปรแกรมที่เราต้องการนั้นจะต้องเริ่มยังไง และสิ้นสุดในทิศทางไหน จากกระดาษแผ่นใหญ่เท่ากระดานไวท์บอร์ดเหล่านี้ ก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปเป็นกระดาษ A4 แผ่นเล็กๆ จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี และในที่สุดก็ใช้โปรแกรมอื่นๆเข้ามาช่วยงานจนคล่องมือ แม้นทุกวันนี้จะไม่ได้ขีดเขียนความคิดใดๆลงไปบนกระดาษแผ่นใหญ่แบบนี้แล้ว แต่ความทรงจำเริ่มแรกเหล่านั้นยังคงอยู่ไม่รู้ลืม "น้องเขียนลงไปเลยนะ ปฏิทินที่พี่จะให้สร้างเนี่ยน้องว่าควรจะมีอะไรบ้าง" ...ครุ่นคริดอยู่หลายวินาที.... "ถ้าคิดยังไม่ออกพี่ให้ข้อมูลนี่ไปก่อนเลย หนึ่งนะหัวข้อ สองนะวันที่ สามนะเจ้าของเรื่อง สี่นะผู้รับ ฯลฯ" "พี่ครับ ผมขอเอาส่วนนี้รวมกันได้มั้ยครับ เวลาเขียนโค๊ดจะได้ไม่ต้องค้นหาหลายรอบ" "ตามใจน้องเลย แต่ถ้าแยกออกไปมันจะยืดหยุ่นกว่านะ" ณ วันนั้นผมไม่เข้าใจเท...