บางวันในออฟฟิศ มันไม่ได้เหนื่อยเพราะงานเยอะ
แต่มันเหนื่อยเพราะความรู้สึกข้างในมันแน่นเกินไป
เรานั่งอยู่หน้าจอเหมือนเดิม
เปิดไฟล์เดิม
ทำสิ่งเดิมๆ ที่เคยทำมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
มือยังพิมพ์ได้ตามปกติ
สายตายังไล่อ่านตัวอักษรได้เหมือนเดิม
แต่ข้างใน…มันไม่เหมือนเดิมเลย
ความคิดมันลอยไปเรื่อยๆ
วนอยู่กับคำถามเดิมซ้ำๆ
ทั้งเรื่องงาน เรื่องอนาคต เรื่องชีวิต
เราควรไปต่อดีไหม
สิ่งที่ทำอยู่มันใช่หรือเปล่า
หรือจริงๆ แล้วเราควรเปลี่ยนอะไรบางอย่างไปนานแล้ว
แต่สุดท้าย…เราก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม
รอบตัวเต็มไปด้วยคน
เสียงคีย์บอร์ด เสียงคุยงาน เสียงหัวเราะเบาๆ จากมุมใดมุมหนึ่ง
ทุกคนดูปกติดี
เหมือนกำลังใช้ชีวิตไปตามทางของตัวเอง
แต่เรากลับรู้สึกเหมือนตัวเอง “หลุด” ออกจากจังหวะนั้น
เหมือนกำลังอยู่ในที่ที่มีคนเยอะ
แต่ไม่มีใครได้ยินเสียงในหัวของเราเลย
บางทีเราอยากเล่า
อยากพูดออกไปตรงๆ ว่า
“ช่วงนี้เราสับสนมากเลยว่ะ”
“เราเหนื่อยนะ แต่ไม่รู้จะอธิบายยังไง”
“เรารู้สึกเหมือนกำลังเสียเวลาไปเรื่อยๆ”
แต่พอจะพูดจริงๆ
มันกลับกลายเป็นแค่
“ก็โอเคนะ งานก็เรื่อยๆ”
แล้วก็จบแค่นั้น
ไม่ใช่เพราะไม่มีใครให้เล่า
แต่เพราะไม่รู้ว่า…ใครจะ “เข้าใจ” สิ่งที่เรารู้สึกจริงๆ
บางคนอาจมองว่ามันเป็นเรื่องเล็ก
แค่ตัดสินใจเอง
แค่เลือกทางหนึ่ง
แต่กับเรา
มันเหมือนมีอะไรบางอย่างในหัวที่พันกันยุ่งไปหมด
เลือกก็กลัวพลาด
ไม่เลือกก็เหมือนย่ำอยู่ที่เดิม
สุดท้าย…เราเลยเสียเวลาไปกับการคิด
คิดซ้ำ
คิดวน
คิดจนไม่ได้ทำอะไรจริงจังสักอย่าง
เวลาผ่านไปเป็นชั่วโมง
เป็นวัน
บางทีเป็นเดือน
แต่สิ่งที่ควรทำจริงๆ
กลับถูกเลื่อนออกไปเรื่อยๆ
เรารู้ตัวนะ
ว่ามันกำลังเกิดอะไรขึ้น
รู้ว่าเรากำลังหนี
รู้ว่าเรากำลังลังเล
รู้ว่าเรากำลังปล่อยเวลาให้ไหลไปเฉยๆ
แต่ก็ยังหยุดตัวเองไม่ได้
มันเหนื่อยตรงนี้แหละ
เหนื่อยที่ต้องแบกความรู้สึกทั้งหมดไว้คนเดียว
เหนื่อยที่ต้องแกล้งปกติ
เหนื่อยที่ต้องทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แล้ววันหนึ่ง
ในความเงียบระหว่างที่เรานั่งจ้องหน้าจอ
คำถามหนึ่งมันก็ผุดขึ้นมา
ถ้าเรายังต้องเสียเวลาอยู่ดี
ไม่ว่าจะคิดหรือจะทำ
ทำไมเราไม่ลองเอาเวลาเท่ากันนั้น
ไปลองทำอะไรบางอย่างจริงๆ ดูบ้าง
ไม่ต้องมั่นใจก็ได้
ไม่ต้องถูกต้องก็ได้
แค่ได้เริ่ม
อย่างน้อย
มันก็คงไม่รู้สึกว่าวันทั้งวันหายไปกับความคิดที่ไม่จบไม่สิ้น
และบางที
สิ่งที่เราอยากเล่าให้ใครสักคนฟังมากที่สุด
อาจไม่ใช่คำตอบของชีวิต
แต่เป็นแค่ประโยคธรรมดาๆ ว่า
“วันนี้เราพยายามแล้วนะ”
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น