เมื่อหยุดอยู่กับที่ ในขณะที่คนอื่นก้าวไปข้างหน้า นั่นก็เหมือยผมกำลังถอยหลัง

ช่วงเวลาที่เรากำลังสับสน

ช่วงเวลาแห่งการตัดสินใจ

เราอาจจะเสียเวลาโดยไม่รู้ตัว

บางทีมันก็เหนื่อยเกินไปกับการแบกรับความรู้สึกมากมาย จนเราละเลยความรู้สึกตัวเอง

ความฝัน แรงปรารถณา ถูกฝังกลบด้วยปัญหาร้อยแปดพันเก้าที่รุมเร้าเข้ามา

และแน่นอนว่าบางคนอาจจะเห็นเป็นเรื่องเล็กกับการตัดสินใจง่ายๆเหล่านั้น

แต่กับบางคนก็เป็นเรื่องชวนปวดหัว และไม่มีทางลงสำหรับปัญหาเหล่านั้น

และสุดท้ายเราเสียเวลากับความยุ่งเหยิงในหัวมากเกินไป จนละเลยสิ่งที่ต้องทำในอันดับแรกๆไปเสียหมด

ถ้าเป็นอย่างนัน ไหนๆก็เสียเวลาเปล่าประโยชน์ไปตั้งมากมาย เคยถามตัวเองแบบจริงจังไหม ว่าทำไมไม่ลองเต็มที่กับสิ่งอื่นๆบ้าง

ในเมื่อมันก็ใช้เวลาเท่าๆกัน