ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ

     หัวข้อแรกลองขีดๆ เขียนๆ ให้คุ้นมือเล่น ^^" วันแรกที่ข้ามผ่านคำว่าพนักงานทดลองงาน รู้สึกเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง และความทนงตนอยู่บ้าง รู้สึกเหมือนตัวเองไม่ใช่เด็กจบใหม่ ไม่ใช่โปรแกรมเมอร์มือสมัครเล่นแล้วนะ ตอนนี้ได้เป็นโปรแกรมเมอร์เต็มตัวซะที ^_^


     ความทนงตนเริ่มหดหายไปบ้างในสัปดาห์แรก และเริ่มหดหายไปทีละนิดในสัปดาห์ต่อๆ ไป เจอของจริงน่ะสิครับ ตอนทดลองงานก็ได้ทำในส่วนที่ไม่ต้องคิดไม่ต้องค้นอะไรมากมาย แต่พอเป็นพนักงานเต็มตัวปุ๊บเจอโจทย์ของจริง ปวดหัวจริงๆ

     นั่งออกแบบฐานข้อมูลจนเสร็จในสัปดาห์แรก ไม่ผ่าน แก้ไขเพิ่มเติมในสัปดาห์ที่สอง และสัปดาห์ที่สาม คราวนี้เริ่มรู้สึกตัวสักทีว่างานเขียนโปรแกรมมันไม่ได้หมูอย่างที่คิด รู้เลยว่างานด้านการออกแบบฐานข้อมูลไม่เอาไหน เคยแต่ทำเว็บบอร์ด หรือทำตามตัวอย่างโค๊ดในหนังสือได้ทุกเล่ม อืมเก่งจริงเรา.... แต่มันใช่ที่ไหนเล่า คิดไปเองทั้งนั้น


     ทำงานสองปี...ได้อะไรบ้าง บั๊กครับ BUG ที่ไม่ได้แปลว่าแมลง (ถึงที่มาจะมาจากแมลงจริงๆก็ตาม) แทบจะเปิดร้านขายแมลงทอดได้เลยทีเดียว บางทีก็เพราะเบลอๆ บางทีก็ประมาทเลินเล่อ หรือเพราะรู้เท่าไม่ถึงการณ์ แต่ส่วนมากเป็นเพราะงานใหม่ๆ มากกว่าถ้าเป็นงานเดิมๆ ก็จะไม่ให้พลาด (จริงๆนะ)

     แต่ก็อย่างคำกล่าวที่ว่าครับ "ผิดเป็นครู" แต่จะว่าไปแล้วถ้านับครั้งรวมกันคงแทบจะเป็นดอกเตอร์ได้เลยมั้งครับ ^^" เคยคิดอยากเป็นครูนะครับ แต่ด้วยสภาพจิตใจไม่ให้ ปกติโปรแกรมเมอร์จะต้องเป็นคนเงียบๆ ใจเย็นใช่มั้ยครับ แน่นอนว่าผมเป็นคนพูดไม่มาก ถนัดใช้ความคิดกับงานเขียนโปรแกรมมากกว่าที่จะต้องคุยกับคนอื่นเขา แต่เรื่องอารมณ์นี่สิครับ เป็นคนโมโหง่ายครับ (ไม่เข้ากับคาแรคเตอร์โปรแกรมเมอร์จริงๆ >_< )


     ทุกวันนี้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ไปเรื่อยๆ หวังว่าสักวันจะกลายเป็นโปรแกรมเมอร์ที่ดีได้สักที ^_^