บางวันในออฟฟิศ มันไม่ได้เหนื่อยเพราะงานเยอะ แต่มันเหนื่อยเพราะความรู้สึกข้างในมันแน่นเกินไป เรานั่งอยู่หน้าจอเหมือนเดิม เปิดไฟล์เดิม ทำสิ่งเดิมๆ ที่เคยทำมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน มือยังพิมพ์ได้ตามปกติ สายตายังไล่อ่านตัวอักษรได้เหมือนเดิม แต่ข้างใน…มันไม่เหมือนเดิมเลย ความคิดมันลอยไปเรื่อยๆ วนอยู่กับคำถามเดิมซ้ำๆ ทั้งเรื่องงาน เรื่องอนาคต เรื่องชีวิต เราควรไปต่อดีไหม สิ่งที่ทำอยู่มันใช่หรือเปล่า หรือจริงๆ แล้วเราควรเปลี่ยนอะไรบางอย่างไปนานแล้ว แต่สุดท้าย…เราก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม รอบตัวเต็มไปด้วยคน เสียงคีย์บอร์ด เสียงคุยงาน เสียงหัวเราะเบาๆ จากมุมใดมุมหนึ่ง ทุกคนดูปกติดี เหมือนกำลังใช้ชีวิตไปตามทางของตัวเอง แต่เรากลับรู้สึกเหมือนตัวเอง “หลุด” ออกจากจังหวะนั้น เหมือนกำลังอยู่ในที่ที่มีคนเยอะ แต่ไม่มีใครได้ยินเสียงในหัวของเราเลย บางทีเราอยากเล่า อยากพูดออกไปตรงๆ ว่า “ช่วงนี้เราสับสนมากเลยว่ะ” “เราเหนื่อยนะ แต่ไม่รู้จะอธิบายยังไง” “เรารู้สึกเหมือนกำลังเสียเวลาไปเรื่อยๆ” แต่พอจะพูดจริงๆ มันกลับกลายเป็นแค่ “ก็โอเคนะ งานก็เรื่อยๆ” แล้วก็จบแค่นั้น ไม่ใช่เพราะไม่...
หลากหลายเรื่องราว คลุกเคล้าปรุงแต่งเสริม เพิ่มอรรถรสโดยคนเขียนโปรแกรมกิ๊กก๊อก